Około stu osób mogło uczestniczyć w spotkaniu informacyjnym dotyczącym planów rozbudowy lotniska w Krośnie. Spotkanie odbyło się w stołówce Szkoły Podstawowej nr 15. Sala była pełna, część uczestników stała nawet przed otwartymi drzwiami. Zainteresowanie było więc duże, podobnie jak emocje. W pewnym momencie prowadzący musiał interweniować, ponieważ dyskusja zaczęła przeradzać się w zbyt ostrą wymianę zdań.
Reklama
Miasto przedstawiło swoje plany i argumenty za inwestycją. W niektórych kwestiach można było usłyszeć konkretne liczby, szczególnie gdy mowa była o kosztach i źródłach finansowania. Znacznie mniej precyzyjnie przedstawiano natomiast spodziewane korzyści.
Przez ponad trzy tygodnie czekaliśmy również na odpowiedzi Urzędu Miasta na pytania przesłane jeszcze przed spotkaniem. Miały one uzupełnić informacje przedstawiane wcześniej na konferencji prasowej. Otrzymane odpowiedzi, chociaż bardzo wymijające, pozwalają uporządkować kilka spraw, ale nie rozwiewają wątpliwości. Niektóre wręcz pokazują, jak duża jest rozbieżność między nadziejami zwolenników inwestycji, oficjalnymi zapowiedziami a tym, co faktycznie przewiduje obecny projekt.
Przede wszystkim trzeba rozdzielić trzy kwestie, które w miejskiej narracji występują razem: rozbudowę lotniska, utworzenie Podkarpackiego Centrum Kompetencji Dronowych oraz obecność Wojsk Obrony Terytorialnej. To trzy odrębne sprawy. Nie są od siebie uzależnione w taki sposób, jak mogłoby wynikać z ich wspólnego przedstawiania. Można rozwijać kompetencje dronowe bez rozbudowy pasa. Można organizować szkolenia WOT bez nowej infrastruktury lotniskowej. Można też rozbudowywać lotnisko, a domniemane korzyści z tego tytułu nie są uzależnione ani od WOT, ani od Centrum Kompetencji Dronowych.
Żeby lokalne sprawy nie znikały
Uważasz, że Krosno potrzebuje wolnych mediów?
Wesprzyj naszą misję!
Powiedz o KrosnoSferze znajomym. Udostępniaj nasze wpisy!
Możesz wesprzeć nas finansowo:
Erste Bank: 05 1090 2590 0000 0001 3762 3216 z dopiskiem „KrosnoSfera”
Lub wesprzyj Fundację „Pasjonauci” poprzez serwis zrzutka.pl
Rozdział I: Lotnisko
Rozbudowa, która na razie niewiele zmienia
Miasto chce wykorzystać możliwość uzyskania dofinansowania na rozbudowę lotniska. Mówimy o inwestycji wartej ponad 40 mln, w tym kilkanaście, a być może ponad 20 mln zł wkładu własnego z budżetu Krosna. To istotne obciążenie w sytuacji, gdy finanse miasta są już napięte.
Reklama
Co otrzymujemy w zamian?
W odpowiedzi na nasze pytania Urząd przedstawił prognozę dodatkowych przychodów i kosztów eksploatacyjnych. Zestawienie nie wygląda szczególnie zachęcająco.
Według przekazanych danych dodatkowe przychody mają wynieść 23 389 zł w 2029 r. i 66 468 zł rocznie w latach 2032–2051. Tymczasem koszty eksploatacji infrastruktury oszacowano na poziomie od około 229 tys. do blisko 295 tys. zł netto rocznie (ceny stałe z 2026 r.).
W rezultacie rozbudowane lotnisko ma generować około 200 tys. zł dodatkowego deficytu rocznie. To nie jest czarny scenariusz przeciwników inwestycji, lecz wynik przedstawionych przez miasto szacunków, zakładających, ze wszystko pójdzie zgodnie z planem. Nie zawsze tak jest. Przypomnijmy, ze CDS generuje nawet 1,3 mln deficytu rocznie, a w biznesplanie szacowano, że będzie to 0 (słownie: zero).
Reklama
Urzędnicy podkreślają, że sama rozbudowa nie spowoduje rewolucji w ruchu lotniczym. Nadal będzie to niewielkie lotnisko, obsługujące przede wszystkim szybowce i małe samoloty. Możliwe będą również niewielkie samoloty pasażerskie wykorzystywane np. do lotów biznesowych, zabierające na pokład kilku czy kilkunastu pasażerów.
I tu pojawia się pierwszy problem. Na wrześniowej sesji Rady Miasta, w uzasadnieniu zwiększenia wydatków i zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej, pojawiały się już znacznie większe maszyny: Boeing 737, Airbus A320 czy Hercules. Takie przykłady budują wyobrażenie o zupełnie innym potencjale krośnieńskiego lotniska. Tymczasem podczas konferencji prasowej prezydent mówił, że obecność takich maszyn to „wróżenie z fusów” i o możliwości pojawienia się jednego takiego samolotu w roku, że „może tak być”. Teoretycznie jest taka możliwość.
Boeing 737 w uzasadnieniu wydatków, ale nie w obecnym projekcie
W pytaniach przesłanych do Urzędu zapytaliśmy między innymi o prognozowaną liczbę operacji dużych samolotów, wskazując dokładnie te przykłady, które pojawiły się w uzasadnieniu do WPF: B737 i A320.
Odpowiedź była wymijająca.
Urząd napisał, że przeanalizowano wizyty samolotów wykonujących przewozy, a operator zadeklarował osiągnięcie co najmniej 100 takich wizyt rocznie od 2027 r. Co istotne, czyli jeszcze przed zakończeniem rozbudowy. W studium przyjęto więc 100 wizyt jako poziom zakładany również bez realizacji inwestycji.
Innymi słowy: według przyjętych założeń wzrost liczby wizyt samolotów przewozowych do 100 rocznie ma nastąpić niezależnie od rozbudowy lotniska. Ale to nie B737, ani Herculesy, a np. maszyny na kilkanaście miejsc.
A co z dużymi samolotami?
W odpowiedzi Urząd wskazał, że obecnie projektowany etap rozwoju przewiduje dostosowanie infrastruktury do obsługi statków powietrznych kategorii 2B.
To zasadnicza informacja. Boeing 737 czy Airbus A320 należą do kategorii 4C, a więc nie są maszynami, do których dostosowywana jest infrastruktura nawet po realizacji obecnie planowanej inwestycji.
Warto też wyjaśnić, że miasto rzeczywiście przewiduje dalszy rozwój lotniska. W kolejnych etapach infrastruktura ma zostać dostosowana do kategorii 3C. Wymagałoby to między innymi dalszej rozbudowy dróg kołowania oraz budowy płyty postojowej dla samolotów tej kategorii.
Nawet to nie oznacza jednak pełnego dostosowania lotniska do obsługi Boeingów 737 czy Airbusów A320. Są to zasadniczo samoloty kodu 4C. Niektóre warianty i konfiguracje mogą mieć parametry pozwalające na rozpatrywanie ich w określonych warunkach, ale nie zmienia to zasadniczego faktu: obecny projekt nie zapewnia infrastruktury dla takich maszyn.
Wielkie samoloty, które pojawiały się w uzasadnieniu Wieloletniej Prognozy Finansowej i internetowych dyskusjach, nie są więc realnym rezultatem obecnie planowanej rozbudowy.
Można oczywiście snuć wizje przyszłości. Można wyobrażać sobie, że kiedyś ktoś wsiądzie w Krośnie do Boeinga 737 i poleci do Tunezji. Tyle że ten projekt takich marzeń nie spełni.
W dyskusji internetowej widać zresztą interesujące zjawisko: część zwolenników inwestycji nie odwołuje się do konkretnych parametrów, prognoz czy dokumentów, lecz do „emocjonalnego symulowania przyszłości”. Do przeżywania wzruszenia na samą myśl o tym, co dopiero może nadejść. To nic złego. Problem zaczyna się wtedy, gdy takie wyobrażenia traktowane są jak argument za wydaniem dziesiątek milionów złotych.
Korzyści są niepewne, a koszty oszacowano
Podczas spotkania i wcześniejszych prezentacji pojawiały się argumenty o znaczeniu lotniska dla rozwoju regionu, obsługi Jasionki, wojska czy państwa. To potencjalnie ważne funkcje. Tyle że samo wskazanie strategicznego znaczenia infrastruktury nie odpowiada na pytanie, kto poniesie koszty jej utrzymania.
Zapytaliśmy o odpłatność za korzystanie z lotniska przez wojsko i służby.
Urząd odpowiedział, że przewidziano odpłatność za odrębnie zamawiane usługi, między innymi obsługę ćwiczeń wojska i służb oraz bazę działań patrolowych i gaśniczych. Usługi mają być wyceniane na poziomie kosztów bezpośrednich, na podstawie odrębnych umów i cenników.
To jednak nie wyczerpuje problemu.
Kosztem korzystania z lotniska nie jest wyłącznie paliwo, obsługa czy konkretna usługa zamówiona przez daną instytucję. Jest również koszt pośredni, czyli koszt utrzymania całej rozbudowanej infrastruktury w gotowości. Jeżeli rozbudowa spowoduje dodatkowe około 200 tys. zł deficytu rocznie, to kto pokryje tę różnicę?
Czy instytucje, którym lotnisko ma służyć w wymiarze regionalnym, państwowym czy wojskowym, będą uczestniczyć również w finansowaniu jego stałego utrzymania? Nie. Najwyraźniej ciężar ten pozostanie po stronie mieszkańców Krosna.
Miasto wskazuje również na możliwość przyciągnięcia nowych przedsiębiorstw. Pada argument, że „być może znajdzie się firma”, która zdecyduje się ulokować tutaj działalność i stworzyć miejsca pracy.
Taką firmę rzeczywiście byłoby widać. Byłoby widać hangary, pracowników, działalność serwisową czy nowe inwestycje.
Miasto przewiduje zresztą zachęty dla przedsiębiorców, między innymi możliwość zwolnienia z podatku od nieruchomości przez okres sześciu lat oraz korzystania ze zwolnień podatkowych w ramach specjalnej strefy ekonomicznej.
Ale są też koszty, których tak łatwo nie zobaczymy. Koszt rozkłada się na wszystkich pozostałych podatników. Dla dużej firmy może to być atrakcyjna zachęta inwestycyjna, ale dla lokalnego przedsiębiorstwa działającego na granicy rentowności dodatkowe obciążenia mogą mieć zupełnie inne znaczenie. Nie da się też łatwo ustalić, czy ewentualne problemy lub upadek firmy w innej części miasta były skutkiem konkretnej polityki podatkowej. To właśnie przykład kosztów, których nie widać tak łatwo jak nowego hangaru.
Warto więc pamiętać o dwóch stronach tej samej zasady: nie wszystko, co ważne, będzie widoczne. Nie tylko potencjalne korzyści, ale również koszty. W tym wypadku Prezydent mówi o „nieprzeliczalnych korzyściach” pośrednich, ale i koszty nie zamykają się w łatwo widocznym i policzalnym wkładzie własnym oraz późniejszym utrzymaniu infrastruktury.
Miasto nie zna długoterminowych ryzyk
Długoterminowe plany rozwoju lotniska przewidują przecież kolejne inwestycje i zwiększanie możliwości obsługi większych statków powietrznych. Obecny projekt to punkt wyjścia do dalszego rozwoju i tego nikt nie ukrywa.
Zapytaliśmy więc, czy oszacowano długoterminowe ryzyko środowiskowe i finansowe, w tym ewentualne roszczenia związane z oddziaływaniem lotniska.
Pomimo tak sformułowanego pytania Urząd zawęził odpowiedź do „obecnie planowanego etapu rozbudowy”. Gdy pytamy o potencjalne korzyści roztaczane są wizje kolejnych etapów, a nie tylko obecnego projektu, gdy pytamy o koszty i ryzyka, Urząd zamyka się wyłącznie na obecnym etapie. Ostatecznie napisał:
„Na dzień udzielania odpowiedzi Miasto nie dysponuje analizami dotyczącymi przyszłych, potencjalnych długoterminowych ryzyk środowiskowych i finansowych związanych z oddziaływaniem lotniska”.
To bardzo ważna deklaracja. Miasto planuje inwestycję, która ma być początkiem dalszego rozwoju infrastruktury, ale nie dysponuje analizami dotyczącymi długoterminowych ryzyk środowiskowych i finansowych tego rozwoju.
Mamy więc analizy dotyczące określonego zakresu obecnej inwestycji, ale nie mamy pełnego obrazu konsekwencji tego, do czego ta inwestycja ma prowadzić w przyszłości.
Można powiedzieć, że planujemy ogromny skok naprzód, nie wiedząc jeszcze, czy nie czeka nas przepaść.
Nie wszyscy mieszkańcy zostali uwzględnieni w postępowaniu
Podczas spotkania pojawił się również wątek proceduralny. Jeden z mieszkańców wskazał na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z którego wynikało, że niesłusznie pominięto go jako stronę postępowania.
To rodzi kolejne pytanie: ilu innych mieszkańców mogło zostać pominiętych? Na to zwracaliśmy uwagę już podczas konferencji prasowej prawie miesiąc temu. Jest jeszcze kwestia zaufania do sposobu prowadzenia tej sprawy. Urząd przyjął bardzo zawężającą interpretację tego, komu przysługuje status „strony postępowania”. SKO potwierdza właśnie, że była ona niesłuszna. To szczególnie niepokojące, bo linia orzecznicza w tej sprawie jest znana, a podczas konferencji prasowej przyznano, że zna ją również strona urzędowa. Mimo to próbowano pozbawić zainteresowanych statusu strony i wynikających z niego praw. Trudno uznać to za budujące zaufanie do transparentności całego procesu.
Ile osób tak pominięto? Nie wiemy. Nie każdy, kto nie został uwzględniony w postępowaniu, musiał przecież zorientować się w sytuacji i zdecydować o odwołaniu do SKO. Nie wiemy więc, czy przypadek ten był jednostkowy, czy też wskazuje na szerszy problem z ustalaniem kręgu stron postępowania.
Przy inwestycji budzącej tak duże zainteresowanie społeczne prawidłowe ustalenie stron i zapewnienie mieszkańcom możliwości udziału w procedurach nie jest drobiazgiem.
Co właściwie kupujemy za te pieniądze?
Rozbudowa lotniska nie jest inwestycją, która już teraz zapewni Krosnu powstanie nowych przedsiębiorstw czy setek miejsc pracy.
Urzędnicy sami podkreślają, że po zakończeniu obecnego etapu zasadniczy charakter lotniska pozostanie podobny. Nadal będzie obsługiwać przede wszystkim niewielki ruch lotniczy. Jednocześnie miasto zakłada wzrost kosztów jego funkcjonowania i dodatkowy deficyt wynoszący około 200 tys. zł rocznie.
Korzyści przedstawiane są natomiast jako pośrednie i potencjalne, na zasadzie: „być może pojawi się przedsiębiorca, który może rozwinąć jakaś działalność”, czy: „może wzrosnąć znaczenie lotniska dla regionu”.
Sposób, w jaki inwestycję przedstawiano radnym, z wykorzystaniem przykładów naprawdę sporych samolotów, rozbudził u części mieszkańców nadzieje, których obecny projekt nie spełni. U innych wywołał natomiast obawy dotyczące skali przyszłego oddziaływania lotniska, które mogą dotyczyć dopiero kolejnych etapów rozwoju, o ile kiedykolwiek zostaną zrealizowane.
Obie grupy coraz częściej rozmawiają ze sobą nie poprzez dokumenty i konkretne liczby, lecz przez wzajemne oskarżenia. Widać to w internecie, było to również odczuwalne podczas spotkania w SP 15, gdzie musiał interweniować prowadzący. Większość osób na sali wyraźnie sprzeciwiała się inwestycji, ale było też kilku zwolenników, w tym Pan wypowiadający się bezkompromisowo.
Choć obecny etap rozbudowy nie oznacza jeszcze zasadniczej zmiany charakteru lotniska, nie oznacza to, że jego konsekwencje kończą się na dzisiejszych planach. W przyszłości poniesione już nakłady mogą stać się argumentem za kolejnymi inwestycjami: „Nie wydaliśmy 45 mln zł, żeby nie wydać kolejnych”. Tak działa mechanizm kosztów utopionych. To jeden z najbardziej podstępnych błędów poznawczych, jaki popełnia nasz mózg, a wpadają w niego całe społeczności i narody. Polega na podejmowaniu decyzji pod wpływem przeszłych, nieodwracalnych inwestycji (np. czasu, pieniędzy, emocji), zamiast kierować się chłodną kalkulacją przyszłych zysków i strat. Podobny mechanizm można obserwować w Radomiu. Tam, mimo wielomilionowych strat, podtrzymywane są plany dalszego wykorzystania i rozwoju lotniska, a argument o już poniesionych nakładach pozostaje istotnym elementem dyskusji o jego przyszłości. Radom pokazuje, że inwestycja w lotnisko nie musi automatycznie przynosić korzyści, wbrew zapewnieniom części komentatorów, że „lotnisko zawsze się opłaci”. To nie znaczy, że Krosno musi powtórzyć ten scenariusz, ale warto przypomnieć, że decyzje nie powinny być podejmowane w przekonaniu, że skoro wydano już pierwsze pieniądze, to po prostu trzeba wydawać następne „i kropka”.
Żeby lokalne sprawy nie znikały
Uważasz, że Krosno potrzebuje wolnych mediów?
Wesprzyj naszą misję!
Powiedz o KrosnoSferze znajomym. Udostępniaj nasze wpisy!
Możesz wesprzeć nas finansowo:
Erste Bank: 05 1090 2590 0000 0001 3762 3216 z dopiskiem „KrosnoSfera”
Lub wesprzyj Fundację „Pasjonauci” poprzez serwis zrzutka.pl
Rozdział II: Wojska Obrony Terytorialnej
„WOT or not?”
Podczas konferencji 17 września obecność Wojsk Obrony Terytorialnej w Krośnie przedstawiano jako przesądzoną. Nie chodziło tylko o ćwiczenia na lotnisku. Zapowiedziano, że Krosno stanie się stałą siedzibą batalionu WOT, który ma rozpocząć funkcjonowanie od początku 2027 roku. Mówił o tym obecny na konferencji doradca ministra. Informacja znalazła się również w komunikacie WOT i na oficjalnej stronie Urzędu Miasta.
Tymczasem podczas spotkania informacyjnego w SP 15 wiceprezydent Miranda Trojanowska stwierdziła, że nie ma mowy o stałej obecności wojska w Krośnie.
Dopytałem o to przedstawicieli batalionu w czasie spotkania. Potwierdzili, że chcą, aby Krosno było siedzibą ich jednostki.
Skąd zatem sprzeczne komunikaty? To istotna różnica: nie mówimy o okresowych ćwiczeniach, ale o stałej obecności jednostki wojskowej w mieście.
WOT nie potrzebuje rozbudowanego lotniska
Trzeba też rozdzielić obecność batalionu od korzystania z lotniska. To dwie niezależne kwestie. Siedziba WOT może powstać w Krośnie bez rozbudowy pasa startowego. Wojsko nie potrzebuje infrastruktury dla większych samolotów, by wykonywać swoje lokalne zadania.
Podczas spotkania wskazywano między innymi na rafinerię w Jedliczu. W tym roku odbył się tam ćwiczenia.
Wojskowi wyjaśnili również, że WOT wykorzystuje przede wszystkim mikrodrony, to maszyny startujące praktycznie z ręki. Służą głównie do rozpoznania, choć istnieją także wersje bojowe. Przedstawiciele batalionu zapewnili, że do ich szkolenia dronowe nie będą wychodzi poza lotnisko.
Nie ma więc podstaw, by przedstawiać rozbudowę lotniska jako warunek obecności WOT w Krośnie.
Czy wojsko zwiększa nasze bezpieczeństwo?
W dyskusji pojawiają się obawy, że ulokowanie jednostki wojskowej uczyni z Krosna „cel militarny”. Nie należy ich lekceważyć, ale warto pamiętać, że miasto i okolica już teraz posiada obiekty o znaczeniu strategicznym: rafinerię, zakłady lotnicze, lotnisko i największy szpital w regionie.
Wojna za naszą wschodnią granicą pokazuje, nasz potencjalny wróg nieszczególnie rozróżnia cele wojskowe od cywilnych, a nawet dokonuje ataków wprost wymierzonych w obiekty cywilne.
Sama rezygnacja z obecności WOT nie sprawi, że Krosno magicznie przestanie być potencjalnym celem. Z drugiej strony żołnierze WOT szkolą się także w wykrywaniu i zwalczaniu dronów. W sytuacji rosnącego zagrożenia ze strony bezzałogowców takie kompetencje mogą zwiększać bezpieczeństwo.
Nie oznacza to, że obecność wojska nie wiąże się z żadnymi dodatkowymi ryzykami. Oznacza natomiast, że trzeba rozpatrywać zarówno zagrożenia, jak i korzyści.
Można popierać obecność WOT w Krośnie, a jednocześnie mieć zastrzeżenia do kosztów rozbudowy lotniska. Można też krytykować inwestycję, nie kwestionując potrzeby wzmacniania lokalnego bezpieczeństwa przez obecność WOT.
To nie są stanowiska wzajemnie wykluczające się.
WOT może mieć siedzibę w Krośnie i prowadzić ćwiczenia na lotnisku bez wydłużania pasa. Do szkolenia żołnierzy wystarczy nawet ta część, na której dziś można spotkać… sarny.
Najpierw jednak miasto powinno wyjaśnić, dlaczego oficjalnie zapowiadana obecność batalionu od początku 2027 roku podczas spotkania informacyjnego została przedstawiona jako coś, czego w ogóle nie planuje. I miedzy innymi o to skierowaliśmy dodatkowe pytania.
Żeby lokalne sprawy nie znikały
Uważasz, że Krosno potrzebuje wolnych mediów?
Wesprzyj naszą misję!
Powiedz o KrosnoSferze znajomym. Udostępniaj nasze wpisy!
Możesz wesprzeć nas finansowo:
Erste Bank: 05 1090 2590 0000 0001 3762 3216 z dopiskiem „KrosnoSfera”
Lub wesprzyj Fundację „Pasjonauci” poprzez serwis zrzutka.pl
Rozdział III: Centrum Kompetencji Dronowych.
O czym szumią drony nad Krosnem
Centrum Kompetencji Dronowych to kolejny element układanki, który należy oddzielić od rozbudowy samego pasa startowego. Ani samo centrum, ani firmy zainteresowane produkcją, testowaniem dronów czy prowadzeniem szkoleń nie potrzebują do tego wydłużonego pasa.
Podczas spotkania przedstawiciel PAŻP wyjaśniał, że infrastruktura centrum będzie miała charakter modułowy, kontenerowy. Po zakończeniu okresu trwałości projektu będzie można ją zdemontować, spakować i wywieźć. Była to odpowiedź na pytanie radnego Gabriela Zajdla o koszty utrzymania infrastruktury w przyszłości.
Więcej wątpliwości budzi jednak kwestia tego, gdzie drony będą latać i jak daleko sięgać będzie kontrola nad innymi użytkownikami dronów w regionie.
Na konferencji prasowej 15 października prezydent Piotr Przytocki obrazowo mówił „żeby dron komuś nie wpadł do zupy”. Taki przekaz sugerował możliwość kontrolowania lotów na znacznie większym obszarze niż samo lotnisko. Podobne wrażenie można odnieść, oglądając film promujący projekt. Pokazano na nim między innymi loty dronów nad zabudową miejską, w tym nad osiedlami, rynkami czy placami zabaw.
Tymczasem w odpowiedzi na nasze pytania Urząd Miasta wyjaśnił, że ograniczenia dotyczą bezpośrednio terenu „lotniska oraz strefy zarządzanej przez jego operatora”. Przedstawiciel PAŻP na spotkaniu powiedział, że loty będą odbywać się „w tych samych miejscach co do tej pory”.
Stąd pytanie: czy projekt zakłada kontrolę i ograniczenia lotów dronów na całym obszarze objętym jego oddziaływaniem, czy tylko na terenie lotniska i w jego bezpośrednim otoczeniu? Jeśli to drugie, to co właściwie przedstawia film promocyjny, pokazujący loty nad miastem? Czy są to tylko wizualizacje, czy realny scenariusz działania Centrum?
W materiałach projektowych pojawia się obszar 814 km², ale czy oznacza to automatycznie, że na całym tym terenie będą prowadzone loty dronów albo że będzie on objęty ograniczeniami?
Warto też pamiętać, że nie wszystkie drony to niewielkie urządzenia startujące praktycznie z ręki. Przykładem jest ZEUS, rozwijany przez krośnieńską spółkę Ekolot Aerospace & Defense. To już bezzałogowy statek powietrzny o rozpiętości skrzydeł przekraczającej 7 metrów. Według opisywanych parametrów maszyna może osiągać pułap 6 tys. metrów, rozwijać średnią prędkość około 120 km/h! Pierwsze loty testowe ZEUS-a w konfiguracji CTOL (o konwencjonalnym starcie i lądowaniu) odbyły się na krośnieńskim lotnisku w marcu 2026 roku. To pokazuje, że mówimy w Krośnie nie tylko o mikrodronach, ale również o znacznie większych platformach, których możliwości i zastosowania są zdecydowanie większe.
Samo centrum może być wartościowe dla Krosna, lokalnych firm i branży lotniczej, szczególnie zajmującej się dronami i to działanie realizowane jest niezależnie od tego, czy nastąpi rozbudowa pasa startowego.
Epilog: trzy sprawy, jeden komunikacyjny bałagan
Sposób informowania radnych rozbudził nadzieje jednych mieszkańców i obawy innych. Równolegle WOT i Centrum Dronowe nie wymagają rozbudowy pasa startowego. Miasto niepotrzebnie połączyło te trzy sprawy w jedną opowieść. Podobnego uproszczenia dopuszczają się jednak także przeciwnicy projektu, utożsamiając obecność WOT z uczynieniem z Krosna „celu militarnego”. Tymczasem tak naprawdę mamy trzy, niezależne od siebie kwestie, które łączy związek z jednym miejscem: lotniskiem, ale dwie z nich nie wymagają wydłużania pasa.